Distal radius kırıklarının değerlendirilmesinde en sık kullanılan görüntüleme parametreleri genellikle volar eğim açısı (VTA), ulnar varyans ve radyal yüksekliği içerir. Distal radius anatomisine dair anlayışımız derinleştikçe, anteroposterior mesafe (APD), gözyaşı açısı (TDA) ve kapitat-radius ekseni mesafesi (CARD) gibi ek görüntüleme parametreleri önerilmiş ve klinik uygulamada kullanılmıştır.
Distal radius kırıklarının değerlendirilmesinde yaygın olarak kullanılan görüntüleme parametreleri şunlardır: a: VTA; b: APD; c: TDA; d: CARD.
Çoğu görüntüleme parametresi, radyal yükseklik ve ulnar varyans gibi eklem dışı distal radius kırıkları için uygundur. Bununla birlikte, Barton kırıkları gibi bazı eklem içi kırıklar için, geleneksel görüntüleme parametreleri cerrahi endikasyonları doğru bir şekilde belirleme ve yol gösterme yeteneğinden yoksun olabilir. Genel olarak, bazı eklem içi kırıklar için cerrahi endikasyonun, eklem yüzeyinin basamaklanma derecesiyle yakından ilişkili olduğuna inanılmaktadır. Eklem içi kırıkların yer değiştirme derecesini değerlendirmek için, yabancı bilim insanları yeni bir ölçüm parametresi önermişlerdir: TAD (Yer Değiştirmeden Sonraki Eğim) ve bu parametre ilk olarak distal tibial yer değiştirmeyle birlikte görülen posterior malleol kırıklarının değerlendirilmesinde kullanılmıştır.
Tibianın distal ucunda, posterior malleol kırığı ve talus posterior dislokasyonu vakalarında, eklem yüzeyi üç yay oluşturur: Yay 1, distal tibianın anterior eklem yüzeyidir, Yay 2, posterior malleol parçasının eklem yüzeyidir ve Yay 3, talusun üst kısmıdır. Posterior malleol kırığı parçasına ek olarak talus posterior dislokasyonu olduğunda, anterior eklem yüzeyinde Yay 1 tarafından oluşturulan çemberin merkezi T noktası, talusun üst kısmında Yay 3 tarafından oluşturulan çemberin merkezi ise A noktası olarak adlandırılır. Bu iki merkez arasındaki mesafe TAD (Yer Değiştirmeden Sonraki Eğim) olarak adlandırılır ve yer değiştirme ne kadar büyükse, TAD değeri de o kadar büyük olur.
Cerrahi hedef, eklem yüzeyinin anatomik olarak düzeltilmesini gösteren ATD (Yer Değiştirme Sonrası Eğim) değerinin 0 olmasıdır.
Aynı şekilde, avuç içi Barton kırığı vakasında da:
Kısmen yerinden oynayan eklem yüzeyi parçaları 1. yayı oluşturur.
Hilal şeklindeki yüzey, 2. yay görevi görür.
Radiusun sırt kısmı (kırık olmayan normal kemik) 3. yayı temsil eder.
Bu üç yaydan her biri birer daire olarak düşünülebilir. Ay şeklindeki eklem yüzeyi ve avuç içi kemik parçası birlikte yer değiştirdiğinden, Daire 1 (sarı) merkezini Daire 2 (beyaz) ile paylaşmaktadır. ACD, bu ortak merkezden Daire 3'ün merkezine olan mesafeyi temsil eder. Cerrahi amaç, anatomik redüksiyonu gösteren ACD'yi 0'a geri getirmektir.
Önceki klinik uygulamalarda, eklem yüzeyindeki 2 mm'den daha az bir basamaklanmanın redüksiyon için standart olduğu yaygın olarak kabul edilmiştir. Bununla birlikte, bu çalışmada, farklı görüntüleme parametrelerinin Alıcı İşletim Karakteristiği (ROC) eğrisi analizi, ACD'nin eğri altındaki alanın (AUC) en yüksek olduğunu göstermiştir. ACD için 1,02 mm'lik bir kesme değeri kullanıldığında, %100 duyarlılık ve %80,95 özgüllük göstermiştir. Bu, kırık redüksiyonu sürecinde ACD'yi 1,02 mm'nin altına düşürmenin daha makul bir kriter olabileceğini düşündürmektedir.
Geleneksel <2 mm derz yüzey basamaklama standardından daha fazla.
ACD, konsantrik eklemleri içeren eklem içi kırıklarda yer değiştirme derecesini değerlendirmede değerli bir referans önemi taşımaktadır. Daha önce belirtildiği gibi, tibial plafond kırıkları ve distal radius kırıklarının değerlendirilmesindeki uygulamasına ek olarak, ACD dirsek kırıklarının değerlendirilmesinde de kullanılabilir. Bu, klinik uygulayıcılara tedavi yaklaşımlarını seçmek ve kırık redüksiyon sonuçlarını değerlendirmek için kullanışlı bir araç sağlar.
Yayın tarihi: 18 Eylül 2023
