Femur intertrokanterik kırıkları, yaşlılarda kalça kırıklarının %50'sini oluşturmaktadır. Konservatif tedavi, derin ven trombozu, pulmoner emboli, bası yaraları ve akciğer enfeksiyonları gibi komplikasyonlara yol açabilir. Bir yıl içinde ölüm oranı %20'yi aşmaktadır. Bu nedenle, hastanın fiziksel durumu izin veriyorsa, intertrokanterik kırıklar için erken cerrahi iç fiksasyon tercih edilen tedavi yöntemidir.
İntramedüller çivi ile iç fiksasyon, günümüzde intertrokanterik kırıkların tedavisinde altın standart olarak kabul edilmektedir. PFNA iç fiksasyonunu etkileyen faktörler üzerine yapılan çalışmalarda, PFNA çivi uzunluğu, varus açısı ve tasarımı gibi faktörler birçok önceki çalışmada bildirilmiştir. Bununla birlikte, ana çivinin kalınlığının fonksiyonel sonuçları etkileyip etkilemediği hala belirsizdir. Bu sorunu ele almak için, yabancı bilim insanları, yaşlı bireylerde (50 yaş üstü) intertrokanterik kırıkları sabitlemek amacıyla, eşit uzunlukta ancak farklı kalınlıkta intramedüller çiviler kullanarak fonksiyonel sonuçlarda farklılık olup olmadığını karşılaştırmayı hedeflemişlerdir.
Çalışmaya, tamamı PFNA-II internal fiksasyon yöntemiyle tedavi edilen 191 adet tek taraflı intertrokanterik kırık vakası dahil edildi. Küçük trokanter kırıldığında ve ayrıldığında 200 mm'lik kısa bir çivi kullanıldı; küçük trokanter sağlam veya ayrılmamış olduğunda ise 170 mm'lik ultra kısa bir çivi kullanıldı. Ana çivinin çapı 9-12 mm arasında değişiyordu. Çalışmadaki temel karşılaştırmalar aşağıdaki göstergelere odaklandı:
1. Pozisyonlandırmanın standart olup olmadığını değerlendirmek için küçük trokanter genişliği;
2. Baş-boyun parçasının medial korteksi ile distal parça arasındaki ilişki, redüksiyonun kalitesini değerlendirmek için;
3. Uç-Tepe Mesafesi (TAD);
4. Çivi-kanal oranı (NCR). NCR, distal kilitleme vidası düzleminde ana çivi çapının medüller kanal çapına oranıdır.
Çalışmaya dahil edilen 191 hasta arasında, ana çivinin uzunluğuna ve çapına göre vakaların dağılımı aşağıdaki şekilde gösterilmiştir:
Ortalama NCR %68,7 idi. Bu ortalama eşik değer olarak kullanılarak, NCR değeri ortalamadan yüksek olan vakaların ana tırnak çapının daha kalın, NCR değeri ortalamadan düşük olan vakaların ise daha ince olduğu kabul edildi. Bu durum, hastaların Kalın Ana Tırnak grubu (90 vaka) ve İnce Ana Tırnak grubu (101 vaka) olarak sınıflandırılmasına yol açtı.
Sonuçlar, kalın ana çivi grubu ile ince ana çivi grubu arasında uç-tepe mesafesi, Koval skoru, gecikmiş iyileşme oranı, yeniden ameliyat oranı ve ortopedik komplikasyonlar açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmadığını göstermektedir.
Bu çalışmaya benzer bir makale 2021 yılında "Journal of Orthopaedic Trauma" dergisinde yayınlanmıştır: [Makalenin Başlığı].
Çalışmaya, tamamı sefalomedüller çivilerle tedavi edilen intertrokanterik kırıkları olan 168 yaşlı hasta (60 yaş üstü) dahil edildi. Ana çivinin çapına göre hastalar 10 mm'lik bir grup ve çapı 10 mm'den büyük bir grup olmak üzere ikiye ayrıldı. Sonuçlar ayrıca, iki grup arasında yeniden ameliyat oranlarında (genel veya enfeksiyon dışı) istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmadığını gösterdi. Çalışmanın yazarları, intertrokanterik kırıkları olan yaşlı hastalarda 10 mm çaplı bir ana çivinin yeterli olduğunu ve aşırı oyma işlemine gerek olmadığını, çünkü yine de olumlu fonksiyonel sonuçlar elde edilebileceğini öne sürmektedir.
Yayın tarihi: 23 Şubat 2024
